Άσε, κερνάω εγώ.

Αιώνια απορία αν θα πρέπει ο άντρας να είναι "ανοιχτοχέρης" στα διάφορα ραντεβού με την σύντροφό του. Η σκεπτική των ανθρώπων πιο "vintage", των "ρομαντικών", όπως επιθυμούν να αυτοαποκαλούνται, υποστηρίζει πως είναι αγένεια ο άντρας να μην πληρώσει το ποτό ή το γεύμα, ή το εισιτήριο για μια προβολή στον κινηματογράφο, στο πρώτο τουλάχιστον ραντεβού. Από μικρές σε ηλικία, οι κοπέλες ακούν συνεχώς την φράση "Να βρεις ένα πλούσιο άντρα να παντρευτείς, αλλιώς θα περάσεις δύσκολα.". Ακόμα και τώρα, ψάχνουμε τον πρίγκιπα με το άσπρο άλογο, που θα μας "σώσει" από την επώδυνη καθημερινότητα μας. Σύμφωνα με αυτήν την οπτική, δεν σέβεσαι τον άνθρωπο που συνοδεύεις αν δεν ψάξεις την τσέπη σου. Παρέες κοριτσιών, την ημέρα μετά το κρίσιμο πρώτο ραντεβού με ευτυχία στο βλέμμα τους λένε, "Ευτυχώς με κέρασε, περίμενα ότι θα ήταν τσιγκούνης", ή "δεν έκανε καν την κίνηση να μου κεράσει τον καφέ μου, δεν του πέρασε από το μυαλό;". Το κέρασμα είναι ένα "συν" όταν επιλέγεις το ταίρι σου, για κάποιο λόγο νιώθουμε προνομιούχες διατηρώντας σχέση με έναν κάποιον που δεν ντρέπεται να πληρώσει οτιδήποτε για εμάς, ανά πάσα στιγμή.

Συνεπώς, επικροτούμε την πολύ παλιά άποψη ότι εφόσον το γυναικείο φύλο είναι αδύναμο να υποστηριχθεί οικονομικά από μόνο του, ο άντρας έχει την υποχρέωση να αναλάβει την χρηματοδότηση μας. Αργότερα, αυτό μετατράπηκε σε ένδειξη ρομαντισμού και οικειότητας, ένα βήμα πιο κοντά ώστε να θεωρηθεί κάποιος το έτερον ήμισυ μας.

"Είναι πολύ καλό παιδί, αλλά δεν μου πλήρωσε τον καφέ." Την στιγμή που λέμε αυτή τη φράση, ακυρώνουμε όλο τον συναισθηματισμό που μπορεί ο δεύτερος να εκπέμπει κατά τη διάρκεια αυτού του 100%-ή τουλάχιστον στο μυαλό μας- προπληρωμένου καφέ και έμμεσα απαιτούμε αυτήν την "ιπποτική" κίνηση, που χωρίς αυτήν, το ραντεβού έχει έναν παραπάνω λόγο για τον οποίο δεν θα έπρεπε να πραγματοποιηθεί. Καταλήγουμε, λοιπόν, μέσα από αυτήν  την ελάχιστη κίνηση ευγένειας, να υποβαθμίζουμε οι ίδιες το φύλο μας, φαινόμαστε αδύναμες και δεσμευμένες στην οικονομική κατάσταση του ανδρός.

Σε μια εποχή όπου ο σεξισμός αναπτύσσεται χωρίς να το καταλάβουμε, όπου οι γυναίκες  συνεχιζουν να παλεύουν ώστε να είναι ισότιμες με τους άνδρες, μήπως αυτή η σχεδόν ασήμαντη σκέψη, είναι έμμεσα ένα βήμα προς την απομάκρυνση μας από την πραγματική κοινωνική ισότητα;

Μήπως τελικά η απάντηση στην αρχική απορία είναι πιο εύκολη από όσο νομίζουμε;