Μουσική ή κάτι παραπάνω;
Από την Βοσκόπουλο και την Μαρινέλλα στον Ρούβα και την Παπαρίζου, από αυτούς στην Φουρέιρα και τον Αργυρό και τέλος από αυτούς, στον Sin Boy.
Η εξέλιξη της ελληνικής μουσικής βιομηχανίας είναι ένα ζήτημα που απασχολεί ιδιαίτερα το μουσικό κοινό κυρίως τις τελευταίες 2 δεκαετίες. Οι αυξημένες και επιθυμητές καταναλωτικές απολαύσεις σε συνδυασμό με την οικονομική κρίση και την λατρεία του γυναικείου σώματος, έχουν οδηγήσει στην γέννηση της μουσικής rap, την "αναγέννηση" της rap όπως επιθυμούν κάποιοι να την ονομάζουν. Από προσωπική οπτική, τα τελευταία 5 χρόνια ξεκίνησα να παρατηρώ τον σάλο του μέσου ανθρώπου με την ανέλιξη rapper όπως ο Sin Boy ή οι ZN. Οι λόγοι της ανέλιξης αυτής, μπορεί να είναι πολλοί. Αρκετοί προσπαθούν, όπως πάντα, να κατηγορήσουν τους πολίτες της Αμερικής, που έχουν μεταδώσει παγκοσμίως τον "ιό" του υπερκαταναλωτισμού με αποτέλεσμα να ανυψώνονται και να τιμούνται τραγούδια περιλαμβάνουν λατρεία χρημάτων, ναρκωτικών, αμαξιών και γυναικείου.. πισινού. Άλλοι πάλι κατηγορούν την χαμηλή αυτοπεποίθηση και αυτοεκτίμηση των νεαρών ανθρώπων των τελευταίων γενεών, οι οποίοι αντιδρούν στην κακομεταχείριση τους ή εξακολουθούν να πασχίζουν να είναι εκείνοι που θα κακομεταχειριστούν άλλους, παράγοντας τέτοιους ήχους. Τέλος, και με λίγο χιούμορ, πολλοί ομολογούν ότι η κακή οικονομική κατάσταση της χώρας δημιουργεί την ψευδαίσθηση πως ζουν μία "αριστοκρατική" ζωή. Αν υποθέσουμε ότι η παραγωγή τραγουδιών με περιεχόμενο που χαρακτηρίζει γυναίκες ιερόδουλες, χαρακτηρισμούς χιλίων κοσμητικών επιθέτων προς άλλους ανθρώπους, κατανάλωση πολλών ναρκωτικών ουσιών και αλκοόλ, ληστείες και άλλα πολλά, είναι αποτέλεσμα συνδυασμού όλων των προαναφερθέντων, τότε είμαστε περήφανοι για αυτήν την εξελικτική συνέχεια; Το σημάδι που θα αφήσουμε στον κόσμο, και κακά τα ψέματα, και στην ιστορία, θα θέλαμε πραγματικά να είναι η τρίλεπτη εξιστόρηση της αποθέωσης του "εγώ" κάποιου με τρομερές ανασφάλειες;
Μουσική γραμμένη από ανθρώπους με δίψα για γρήγορο χρήμα, σύντομη διασημότητα, αφιερώνουν ελάχιστο χρόνο δημιουργώντας μια περσόνα που πληγώνει κυρίως τις ανεπιτήδευτες ηλικίες και οι τελευταίες, άθελά τους μπλέκονται σε αυτή την ισοδυναμία τέχνης με την απόλυτη αυτολύπηση.. "γιατί να μην έχω και εγώ τόσα λεφτά; Τέτοιο αυτοκίνητο; Τέτοια ζωή;" Εθιζόμαστε σε αυτό, υιοθετούμε όσα περισσότερα μπορούμε την περίοδο εκείνη από την προσωπική ταυτότητα του εκάστοτε καλλιτέχνη ή περσόνας και εφόσον δούμε ότι δεν είναι δυνατόν να ακολουθήσουμε τα βήματα τους, καταλήγουμε μοναχικοί λόγω έλλειψης άψυχων αντικειμένων. Οδηγούμαστε μόνοι μας σε αυτό που προσπαθούμε να καταπολεμήσουμε από μικρά παιδιά, τον υπερβολικό καταναλωτισμό, μεγαλώνουμε γρηγορότερα, γιατί έχουμε την αίσθηση ότι δεν θα προλάβουμε να αποκτήσουμε όσα "πρέπει". Γιατί θεωρούμε ότι η μουσική παραγωγή του "ποδαριού" και οι στίχοι γεμάτοι μίσος και παρανομία είναι κάτι που πρέπει να χορέψεις, να τραγουδήσεις, ουσιαστικά να τρίψεις στα μούτρα του άλλου;
Ακούγοντας την δικαιολογία "τα beat αυτά έχουν δημιουργηθεί για να αρέσουν σε όλους μας" σε κάνει να αναρωτιέσαι αν τελικά είμαστε τόσο ρηχοί, τόσο επιφανειακοί που δεχόμαστε οτιδήποτε μας σερβίρουν κάθε εβδομάδα, χωρίς κριτική σκέψη, αν όλη η εκπαίδευση 12 χρόνων, ή ακόμα και 6 δεν έχει καρποφορήσει στους χαρακτήρες μας, έτσι ώστε να αναλύουμε ότι βλέπουμε και ακούμε.
Ας σημειωθεί κάπου εδώ ότι αν οι ερμηνευτές των κομματιών αυτών έκαναν όσα ανέφεραν σε αυτά, θα έπρεπε νομίμως και χωρίς κανέναν δισταγμό να βρίσκονται στην φυλακή.
Αυτό φυσικά, οδηγεί και στο ζήτημα των διπλών συμφερόντων των διασημότερων εταιρειών όπως είναι για παράδειγμα, το Youtube. Πώς είναι δυνατόν να εξαφανίζεις οριστικά βίντεο στο διαδίκτυο αναρτημένα από κανάλια επειδή έγινε χρήση βρισεολογίας, ενώ ταυτόχρονα αγνοείς μουσικά κομμάτια για παράνομη χρήση ναρκωτικών, που δυστυχώς έχουν ακούσει εκατομμύρια και επηρεάζουν την σκέψη αν όχι και το τελευταίο άτομο που το άκουσε, χιλιάδες από αυτούς;
Ξεκάθαρα παρ' όλα αυτά ο καθένας, εννοείται, πως είναι ελεύθερος να παράγει την μουσική που του αρέσει και τον εκφράζει και ο καθένας, επίσης, έχει το δικαίωμα να την ακούσει. Μάλλον όμως όταν οτιδήποτε ξεπερνάει τα όρια της νομιμότητας, είναι η ώρα να αναρωτηθούμε τους παράγοντες που οδήγησαν στην διάδοση αυτού.
Η εξέλιξη της ελληνικής μουσικής βιομηχανίας είναι ένα ζήτημα που απασχολεί ιδιαίτερα το μουσικό κοινό κυρίως τις τελευταίες 2 δεκαετίες. Οι αυξημένες και επιθυμητές καταναλωτικές απολαύσεις σε συνδυασμό με την οικονομική κρίση και την λατρεία του γυναικείου σώματος, έχουν οδηγήσει στην γέννηση της μουσικής rap, την "αναγέννηση" της rap όπως επιθυμούν κάποιοι να την ονομάζουν. Από προσωπική οπτική, τα τελευταία 5 χρόνια ξεκίνησα να παρατηρώ τον σάλο του μέσου ανθρώπου με την ανέλιξη rapper όπως ο Sin Boy ή οι ZN. Οι λόγοι της ανέλιξης αυτής, μπορεί να είναι πολλοί. Αρκετοί προσπαθούν, όπως πάντα, να κατηγορήσουν τους πολίτες της Αμερικής, που έχουν μεταδώσει παγκοσμίως τον "ιό" του υπερκαταναλωτισμού με αποτέλεσμα να ανυψώνονται και να τιμούνται τραγούδια περιλαμβάνουν λατρεία χρημάτων, ναρκωτικών, αμαξιών και γυναικείου.. πισινού. Άλλοι πάλι κατηγορούν την χαμηλή αυτοπεποίθηση και αυτοεκτίμηση των νεαρών ανθρώπων των τελευταίων γενεών, οι οποίοι αντιδρούν στην κακομεταχείριση τους ή εξακολουθούν να πασχίζουν να είναι εκείνοι που θα κακομεταχειριστούν άλλους, παράγοντας τέτοιους ήχους. Τέλος, και με λίγο χιούμορ, πολλοί ομολογούν ότι η κακή οικονομική κατάσταση της χώρας δημιουργεί την ψευδαίσθηση πως ζουν μία "αριστοκρατική" ζωή. Αν υποθέσουμε ότι η παραγωγή τραγουδιών με περιεχόμενο που χαρακτηρίζει γυναίκες ιερόδουλες, χαρακτηρισμούς χιλίων κοσμητικών επιθέτων προς άλλους ανθρώπους, κατανάλωση πολλών ναρκωτικών ουσιών και αλκοόλ, ληστείες και άλλα πολλά, είναι αποτέλεσμα συνδυασμού όλων των προαναφερθέντων, τότε είμαστε περήφανοι για αυτήν την εξελικτική συνέχεια; Το σημάδι που θα αφήσουμε στον κόσμο, και κακά τα ψέματα, και στην ιστορία, θα θέλαμε πραγματικά να είναι η τρίλεπτη εξιστόρηση της αποθέωσης του "εγώ" κάποιου με τρομερές ανασφάλειες;
Μουσική γραμμένη από ανθρώπους με δίψα για γρήγορο χρήμα, σύντομη διασημότητα, αφιερώνουν ελάχιστο χρόνο δημιουργώντας μια περσόνα που πληγώνει κυρίως τις ανεπιτήδευτες ηλικίες και οι τελευταίες, άθελά τους μπλέκονται σε αυτή την ισοδυναμία τέχνης με την απόλυτη αυτολύπηση.. "γιατί να μην έχω και εγώ τόσα λεφτά; Τέτοιο αυτοκίνητο; Τέτοια ζωή;" Εθιζόμαστε σε αυτό, υιοθετούμε όσα περισσότερα μπορούμε την περίοδο εκείνη από την προσωπική ταυτότητα του εκάστοτε καλλιτέχνη ή περσόνας και εφόσον δούμε ότι δεν είναι δυνατόν να ακολουθήσουμε τα βήματα τους, καταλήγουμε μοναχικοί λόγω έλλειψης άψυχων αντικειμένων. Οδηγούμαστε μόνοι μας σε αυτό που προσπαθούμε να καταπολεμήσουμε από μικρά παιδιά, τον υπερβολικό καταναλωτισμό, μεγαλώνουμε γρηγορότερα, γιατί έχουμε την αίσθηση ότι δεν θα προλάβουμε να αποκτήσουμε όσα "πρέπει". Γιατί θεωρούμε ότι η μουσική παραγωγή του "ποδαριού" και οι στίχοι γεμάτοι μίσος και παρανομία είναι κάτι που πρέπει να χορέψεις, να τραγουδήσεις, ουσιαστικά να τρίψεις στα μούτρα του άλλου;
Ακούγοντας την δικαιολογία "τα beat αυτά έχουν δημιουργηθεί για να αρέσουν σε όλους μας" σε κάνει να αναρωτιέσαι αν τελικά είμαστε τόσο ρηχοί, τόσο επιφανειακοί που δεχόμαστε οτιδήποτε μας σερβίρουν κάθε εβδομάδα, χωρίς κριτική σκέψη, αν όλη η εκπαίδευση 12 χρόνων, ή ακόμα και 6 δεν έχει καρποφορήσει στους χαρακτήρες μας, έτσι ώστε να αναλύουμε ότι βλέπουμε και ακούμε.
Ας σημειωθεί κάπου εδώ ότι αν οι ερμηνευτές των κομματιών αυτών έκαναν όσα ανέφεραν σε αυτά, θα έπρεπε νομίμως και χωρίς κανέναν δισταγμό να βρίσκονται στην φυλακή.
Αυτό φυσικά, οδηγεί και στο ζήτημα των διπλών συμφερόντων των διασημότερων εταιρειών όπως είναι για παράδειγμα, το Youtube. Πώς είναι δυνατόν να εξαφανίζεις οριστικά βίντεο στο διαδίκτυο αναρτημένα από κανάλια επειδή έγινε χρήση βρισεολογίας, ενώ ταυτόχρονα αγνοείς μουσικά κομμάτια για παράνομη χρήση ναρκωτικών, που δυστυχώς έχουν ακούσει εκατομμύρια και επηρεάζουν την σκέψη αν όχι και το τελευταίο άτομο που το άκουσε, χιλιάδες από αυτούς;
Ξεκάθαρα παρ' όλα αυτά ο καθένας, εννοείται, πως είναι ελεύθερος να παράγει την μουσική που του αρέσει και τον εκφράζει και ο καθένας, επίσης, έχει το δικαίωμα να την ακούσει. Μάλλον όμως όταν οτιδήποτε ξεπερνάει τα όρια της νομιμότητας, είναι η ώρα να αναρωτηθούμε τους παράγοντες που οδήγησαν στην διάδοση αυτού.
Εξαιρετικό άρθρο..Συγχαρητήρια!
ReplyDelete