Η τέχνη παλεύοντας την πανδημία.

Όταν κάποιος ερωτηθεί τους λόγους για τους οποίους η Ελλάδα έχει διαδραματίσει τόσο σημαντικό ρόλο στην εξέλιξη του ανθρώπινου πολιτισμού, ποια θα ήταν η απάντηση; Πέρα από την γέννηση της Δημοκρατίας, είναι και πηγή καλλιτεχνικού πολιτισμού. Η χώρα που έθεσε τα γερά θεμέλια για το σύγχρονο θέατρο, την τραγωδία, την κωμωδία και, κάτα γενική ομολογία, αυτό που σήμερα διεθνώς αποκαλούμε, πολιτιστικά δρώμενα.

Το 2020, η χρονιά που στιγματίστηκε από την πανδημία του γνωστού σε όλους μας κορωνοιού, τα βλέμματα είναι στραμμένα στην διατήρηση της παγκόσμιας υγείας με σκοπό την ανάκαμψη των κρατών και της οικονομίας. Πρόσφατα με τη σειρά της, η ελληνική κυβέρνηση, η οποία επέδειξε πρωτόγνωρη για τα δεδομένα της οργάνωση και αποτελεσματικότητα, αποφάσισε να εκδώσει αρχές και κανόνες σύμφωνα με τους οποίους η ελληνική κοινωνία θα επιστρέψει σταδιακά στην νέα πραγματικότητα.

Μπροστά στις οθόνες τους σπιτιού τους ανέμεναν και καλλιτέχνες, ηθοποιοί, τραγουδιστές, σκηνοθέτες, σεναριογράφοι, χορευτές και άλλοι τόσοι. Ανέμεναν να ακούσουν από τους εκπροσώπους της χώρας μας, ένα σχεδιασμένο πρόγραμμα επιστροφής στην κανονικότητα, προσανατολισμένο στο έργο τους, έτσι ώστε να γυρίσουν σε αυτό που για εκείνους δεν είναι απλά χώροι δημιουργίας ψυχαγωγικού περιεχομένου, αλλά και ο χώρος εργασίας τους. Κάτι τέτοιο, όμως, δεν συνέβη ποτέ, αφήνοντας αναπάντητο το ερώτημα, μέχρι και σήμερα, της τύχης του επαγγέλματος τους στις παρούσες συνθήκες.

Έτσι, παρά τον εμφανή θαυμασμό του Έλληνα με τις τέχνες απ' τα αρχαία χρόνια μέχρι και σήμερα, μια τέτοια παράλειψη των θέσεων του θίασου του καλλιτεχνικού κόσμου, υποδεικνύει την πιθανή αδιαφορία του κράτους προς το λειτούργημα τους, δημιουρώντας αντιδράσεις στους καλλιτέχνες και σε άλλους.

Κάτι το οποίο ξεχνάμε συχνά, είναι ότι οι καλλιτέχνες είναι πολιτές της χώρας σαν εμάς, σαν εσένα και εμένα. Με οικογένειες, μία εργασία που απαιτεί πλήρη αφοσίωση έτσι ώστε να ξεχωρίσει ο καθένας, φίλους, στενές σχέσεις και βασικές ανθρώπινες ανάγκες.

Είναι άνθρωποι που πιθανόν, μες την κλειστή ελληνική κοινωνία, είναι εκείνοι οι πολίτες χωρίς “κανονική δουλειά”. Από νέοι μέχρι σήμερα, πολλοί θα έχουν ακούσει από τους οικείους τους την φράση “βρες μια κανονική δουλειά”. Σύμφωνα με τις γνώμες εκείνων των κρινόντων, δεν θα μπορούσες ποτέ να συγκρίνεις το έργο ενός δικηγόρου με αυτό ενός ηθοποιού. Αυτό, όχι σε σχέση με ικανότητα ή ανικανότητα, αλλά επειδή το να είσαι ηθοποιός, σκηνοθέτης, ζωγράφος, είναι τόσο εύκολο και εύκολα αποτελεσματικό.

Δεν αναλογιζόμαστε τις δυσκολίες που ενδεχομένως να συναντήσουν, τις θυσίες που θα είναι υποχρεωμένοι να κάνουν για να πετύχουν. Είναι ακριβώς, όπως εσύ και εγώ. Δουλειά χωρίς ποτέ σταθερά ωράρια, χωρίς πιθανότητα λήψης σύνταξη μέχρι το τέλος της ζωής τους, πολλές φορές με κίνδυνο να μην πληρωθούν, ίσως χρειαστεί να κάνουν δύο και τρεις δουλειές ταυτόχρονα, αυτό επειδή είναι καθήκον τους η θρέψη των ίδιων και των οικογενειών τους. Ακόμα, πολύ συχνό φαινόμενο, γεγονός και κατάσταση που σήμερα έχει ξεχαστεί με την επιδρομή του ιού, είναι ότι συχνότατα θα κληθούν να είναι μακριά για μεγάλα χρονικά διαστήματα, απ' τα αγαπημένα τους πρόσωπα.

Σε σχέση με εμάς, τον θεατή και το κοινό, ίσως αναλάβουν και το επάγγελμα του ψυχολόγου, του θεραπευτή, εκείνου που θα καταφέρει να σε ενώσει με τα βαθύτερα αισθήματα σου. Θα σε προκαλέσει να σκεφτείς, να αναλογιστείς τις αποφάσεις σου, να γελάσεις, να κλάψεις, να ερωτευτείς. Όλα αυτά τα πυροδοτούν οι “φτωχοί” στίχοι ενός ανθρώπου χωρίς κανονική δουλειά, μια ταινία ή μία θεατρική παράσταση ενός σκηνοθέτη “σιγά το πράγμα”, ο χορός ενός “ασήμαντου” χορευτή. Πώς μπορούμε εμείς, οι δικηγόροι και οι γιατροί, να ταυτιστούμε με εκείνους, να ξεκινήσουμε συζητήσεις και να αλλάξουμε την πορεία της ζωής μας εξαιτίας τους;

Διακυβεύονται ζωές και καριέρες συμπολιτών μας. Στηριξέ τους, ώστε να σε στηρίξουν αργότερα και αυτοί. Με τον δικό τους, μοναδικό τρόπο.

Λιάτσα Φιλομένη Μαρία

ΠΗΓΕΣ
https://www.efsyn.gr/tehnes/art-nea/241538_ekatontades-kallitehnes-zitoyn-ta-aytonoita-apo-ypoyrgeio-politismoy